भन्छौ कति व्यस्त हो बित्थाँ मर्नलाई,
के गरुँ त मर्नै पर्यो बोतल भर्नलाई। 

सुन्या त हो ‘अति’ गरे ‘खति’ हुन्छ, 
साँच्चै भनुँ छैन फुर्सत “नगर्न” लाई। 

खाँदा नि के मुबाइल हेरी रा भन्छन्, 
के था कति गार्हो छ, भवसागर तर्नलाई। 

हिजो फेरी, कता गा कता पुगेछू,
होशमा भए पो, भौडीमा पर्नलाई। 

याँ बसेर वहाँ नेपालको के चिन्ता गरी रा भन्छौ, 
जहाजै चढ्नु पर्छ र यो मन् ठाउँ सर्नलाई ?

जति नै दौडे नि मन्लाई भेटिएन,
मरिहत्ते गर्या छ यसै भ्रम छर्नलाई। 

(Jan 2, मोहन खरेल)