खै के देख्यौ त्यस्तो उत्पात्, र तिम्रो हृदयतल सम्म पस्न दियौ। 
सम्झें कोही त रैछ मेरो पनि, जब साथ्मा अबेर सम्म बस्न दियौ।।
(खै के देख्यौ त्यस्तो उत्पात्, र तिम्रो हृदयतल सम्म पस्न दियौ।)

यो काकाकुल प्रेमी, हरपल प्रतीक्षारत एक झरी प्रेम वर्षाको। 
बादल यसै फुट्यो, जब तिम्ले मायाको मलम घस्न दियौ।।
(खै के देख्यौ त्यस्तो उत्पात्, र तिम्रो हृदयतल सम्म पस्न दियौ।)

सामिप्यताको रापतापले, यौवनको कलिलो ज्वरो फुटेको सम्झन्छु। 
जसै तिम्ले प्रेमिल कल्पनासागरमा, डुबुल्किंदै तल सम्म खस्न दियौ।। 
(खै के देख्यौ त्यस्तो उत्पात्, र तिम्रो हृदयतल सम्म पस्न दियौ।)

यौवनको ज्वरोसँग, अलिकति ‘मद’ मिसाइ दिएछौ क्यारे । 
छुट्टिए पछि  तलतल लागिरह्यो, खै कस्तो औडाहामा फस्न दियौ?
(खै के देख्यौ त्यस्तो उत्पात्, र तिम्रो हृदयतल सम्म पस्न दियौ।)

संसारको रीत मान्यौ या मनको मीत, आज छुट्याउन गाह्रो छ।
त्यो एक दिन अचानक जब तिम्ले, आफूलाई आलिङ्गनमा कस्न दियौ।।
(खै के देख्यौ त्यस्तो उत्पात्, र तिम्रो हृदयतल सम्म पस्न दियौ।)
(सम्झें कोही त रैछ मेरो पनि, जब साथ्मा अबेर सम्म बस्न दियौ।।)

-(मोहन खरेल)

(Jan 2)

———————-