म संग्ला स्वच्छ मान्छेका, चाहना जब देख्दछु। 
सादा सम्पूर्ण झैं लाग्ने, दिनचर्या म भेट्दछु।। 
भए तृष्णा नि:संकोच, पूरा ती गर्न लाग्दछन्।
पश्चाताप कुनै छैन, कर्मका पछि भाग्दछन्।।(१)

यहाँ जो ज्ञानको खेती, भुटी दिमाग गर्दछन्। 
तिन्को पोषण भुइँ मान्छे, पसिनासँग भर्दछन्।।
भर्दैन पेट खाएर, मसी, कलम, कागज। 
न खन्छन् एक बित्ता ती, न जोत्छन् एक आंतर।।(२) 

ठान्दछन् चुचुराबाट, सृष्टि गर्ने म नै त हुँ। 
चल्या छन् लोकमा जो जे, प्राधिकार म नै त हुँ।। 
लागे माया बरा भन्छु, ठिक्क पार्न म जान्दछु। 
कथा उनेर सर्लक्कै, आँशु झार्न म जान्दछु।। (३) 

आँसु देखेर ऊ रुन्छ, रुँदै ऊ श्रम गर्दछ। 
त्यो बाठो आँसु टिपेर, कथा सामग्री भर्दछ।। 
थाहा छ बाँच्नको लागि, चाहिन्छ खाटी के कुरा। 
तर त्यो गर्न सक्दैन, ऊ ज्ञानी छट्टु छ पुरा।। (४)

ज्ञानको धाकमा चम्क्या, शिल्पी झैं उँचो ठान्दछ। 
उनैका गीत लेखेर, उनैको योद्धा ठान्दछ।।
ती बरा सादगी बाँच्ने, ती आफ्नै गीत गाउँछन्। 
छट्टुका कल्पना बाँची, खै कसरी रमाउँछन्।। (५)
-(अप्रिल २४, २०२२ । टोरन्टो)