मन भरी पीडा बोकी चस्काउँदै छाती मेरो 
लैबरी मै विदेश गा थें को थियो र साथी मेरो 
पाए पनि केही काम पुगेन खै स्वदेशमा 
अप्ठेरोमा ल है भन्ने थिएन क्वै माथि मेरो 
मान्छे जातै असन्तोषी भन्नु होला पुग्छ के ले 
धरोधर्म रित्तो भा थ्यो मानो संगै पाथी मेरो 
होला त नि सबै गा छन् सोचें मैले भारी मनले 
काढें ऋण साहुसँग जाएजेथो राखी मेरो 
न क्यै सीप सिक्या रैछु न बुझ्दथें भाषा पूरा 
यसै फुत्त उफ़्रिएछु पुगेन कि भाँती मेरो 
स्वदेशमै ठगिएको के कुरा भो विदेशको 
काटिदियो नियतिले जिन्दगीको बाती मेरो 
बाँचुन्जेल नपाएको ध्यान, मान पाउँदो रैछु 
बाकसमा सजाएर ल्याए लाश राखी मेरो 
भएको त्यो सानो एउटा बारी पनि जाकटी भो 
साहुजीको ऋण कस्ले तिर्ला लाश माथि मेरो 
आश्रितको आश माथि सार्है ठूलो ढुङ्गो लाग्यो 
झन्डाहरु ओढाएर भाषण लाश माथि मेरो