नसकी मन यो मार्न, सिकेछु हार्न यो सित। 
घुम्दै डुल्दै यसै साथ, लगाई मीत यै सित।।
जसै यो चर्न दौडिन्छ, देखाई लोभ लालच। 
गुडुल्केर उतै पुग्छु, मान्दै सङ्कोच किञ्चित।

सोच्दछ ती सबै मीठा, होलान् अप्राप्त जे जति। 
जसै प्राप्त हुँदै जान्छन्, लाग्न थाल्ने फिका कति!
कसैले सोधनी गर्दा, हौ कस्तो छ त जिन्दगी ?
फिस्स हाँसेर भन्दियो, ठिक्ठाकै छ त जिन्दगी।।

गार्हो छ जिन्दगी भन्दा, खै सुन्ने कसले यहाँ। 
आ-आफ्नै मनका भारी, होलान् बिसाउने कहाँ?
लौ भन सुन्छु म भन्दै, कोही आएछ नै भने। 
लबस्तरा कुरा मन्का, कस्लाई किन सुनाउने?

तर यो मन मान्दैन, ठिकै छ जिन्दगी भनि। 
साखुल्ले बन्न जान्या छ, व्यथा चोट सहे पनि।।
साखुल्ले मनको भाव, छैन त्यो अनुमोदित। 
मन यो  जुक्ति बुद्धिले, हुन्न रैछ प्रमोदित।।

यो बेश्या मनको वृत्ति, सकारेर म बस्नु र? 
डेरा शरीरको सुम्पी, यसै भित्र म फस्नु र? 
यी यस्ता मनका हर्कत्, हेर्दो छु म निरन्तर।
सुनामी मनको आई, गर्दिन्छ विषयान्तर।।

गहिरो सोचमा पर्छु, सोच नै विध्न बन्दछ। 
सोच्न यो मन छोड़दैन, मालिकै म हुँ भन्दछ।।
मन झुन्ड्याउने काँटी, खोज्नु पर्ने भयो अब। 
नहल्लिने गरी काँटी, ठोक्नु  पर्ने भयो अब।।

डिसेम्बेर २५, २०२२ टोरन्टो