एक सुन्दर संगीत 
ल्याई दिन्छ अनायासै 
सतहमा चेतन मनको 
बारम्बार तिरोहित 
असल भावहरु 
छिचोलेर बाक्लो परत 
विस्मृतिको। 

आङ सिरिङ्ग हुन्छ तत्क्षण 
सोच्दछु तरङ्गिदै –
मानिसलाई बेलाबखत 
मानवता सम्झाई दिने 
शक्ति देखेर ‘कलाको’ । 

परन्तु टिक्दैनन् अलिबेर सम्मन् पनि 
बिर्सिइन्छन् उपकारी सोचहरु 
अनि फर्किइन्छ शनै: शनै: 
आफ्नै लयमा 
उही प्रिय विस्मृतिको लय 
केही अपवादहरु 
बन्दारहेछन् द्रष्टा
सुनेपछि झंकार कलाको
सम्झेर नासो जीवनभरिको
राख्दारहेछन्  संगालेर
र हिंड़दारहेछन् 
बाटो अरु नहिडेको 

निरपवाद म भने
गोता खाईरहेछु
प्रिय मान्दै
विस्मृतिको धुन
र सधै सधैं
हिंडीरहेछु 
तर पुग्दिन कतै पनि
उही बाटो, उही पदचाप
उही धुन विस्मृतिको ।

          -टोरण्टो। २०२१ एप्रिल २५