जीतेर माथि रहँदा सब बिर्सिदिन्छन् ।
भर्छन् भकारि मिलदै सब लूटिलिन्छन् ।।
सङ्कष्टमा जब परे खनि खाडलै त्यो ।
सम्झे मनैमन खुबै ‘जनता’ छँदैथ्यो ।।
(१)
गर्दै पुकार सहसा ‘जनता’ भनेर ।
यी आँउछन् नजिकमा हितको बनेर ।।
मैले बुझीन ‘जनता’ कुन रैछ कुन्नी ।
आफू म हूँ कि अथवा कि म हैन कुन्नी ।।
(२)
जन्ता जनार्दन भनी खुब ईश ठान्छन् ।
मौका मिलाइकन खुब् यिनि लात हान्छन् ।।
कस्तो विचित्र ‘जनता’ किन भो भकुण्डो ।
सक्तिन चिन्न कहिल्यै उधिनी मखुण्डो ।।
(३)
टेढो रहेछ ‘जनता’ कोही दिक्क मान्छन्।
भेडो रहेछ ‘जनता’ भनि कोही ठान्छन् ।।
घोड़ा बनाइ ‘जनता’ चढिदिन्छ कोही ।
सोडा बनाइ ‘जनता’ पिइदिन्छ कोही ।।
(४)
यो शब्दको सरलता म त छक्क पर्छु ।
यो अर्थको तरलता म त पक्क पर्छु ।।
अर्थ्याउछन् मनखुशी कति शब्द सस्तो ।
लाग्यो मलाइ बहुतै अपमान जस्तो ।।
(५)

फेब्रुअरी ४, २०२१ टोरण्टो