हुँदा निश्चिन्त, निस्फिक्री, निष्कलंक म बालक।
थिएँ स्वतन्त्र कम्तिमा, मेरो मै थिएँ चालक।।
भोक थ्यो, प्यास थ्यो निद्रा, सुख दुख सुनिश्चित।।
माटो, मैलो, हिलो, खेल्दा, मत्लब थिएन किञ्चित।।
जसै बढ्दै गएँ पढ्दै, अबोध म रहें कहाँ?
लगाएँ बार आफैले, स्वतन्त्र खै भएँ कहाँ?
सोध्न छोडें म विस्तारै, लाग्यो उत्तरको डर।
खोज्न छाडें म विस्तारै, नलागी ज्ञानको भर।।
औषधि चक्की निल्दा झैं, निलें वाद कुनै एक।
नगरी शोध औ खोज, रोग हुन्थ्यो कि नाइँ ठीक।।
गरें त्यै त्यै अह्रायो जो, औषधिरुप वादले।
पटक्कै नसोची कि वा, हुन्थ्यो कि वादविवादले।।
जे मूल्य मान्यता बोकें, अब ती बोक्न सक्तिन।
तिनैका बोझले पिल्सें, भो अब थेग्न सक्तिन।।
हिनताबोध स्वीकार्य, छैन म हार्न सक्तिन।
धीरता छैन रत्तिभर, म ता पर्खिन सक्तिन।
सक्दिन बोल्न म ऐले, सत्य हो त्यो तरै पनि।।
आफ्नो नोक्सान क्यै छैन, आ के बिझाउनु भनी।।
यसरी कैदी मा आफ्नै, लोभ लाभ र मोहको।
मान्दिउन् लोकले भन्ने, लालसा आदि भोकको।
-मे ३, २०२० टोरन्टो (सहित्य समाज टोरन्टो /जुम कविता वाचन )
