आफूले आफैलाई उपल्लो श्रेणीमा 
विराजमान गराइ आएको 
‘मानव’ जाति 
जो आफ्नै ‘मन’ को दासताबाट 
मुक्ति खोजिरहेछ 
उही मान्छे 
मृत्यू पर्यन्त 
हर हमेशा 
मानव या मानवेतरको 
साथ सहयोगमा 
बाँच्छ, सके जति हाँस्छ, नाच्छ 

कतिपय निजि लाग्ने विषय 
सगौरव सार्वजनिक गर्छ 
अनि वाक्क लागे पछि 
वकालतमा लाग्छ 
वैयक्तिक स्वतन्त्रताको 
र आशा गर्छ 
त्यसमा अरुले उसलाई साथ दिउन् 
रहर गर्छ 
टापू बनाएर उस्तै उस्ताको 
विना कुनै छेकबारको – ‘मनमा’ ‘मुखमा’ 
‘स्टीअरिंग’ मा। 

तर त्यो टापू सानो लाग्ने छ
अलि दिनमा 
दिक्क लाग्नेछ सिमित हुन
अरुहरु चाहिने छन् 
जाँदा जाँदै सिमाना पारि 
छेक्ने छन् फेरि 
र भोगी आएको सत्य-
ब्रेक लाग्दोरहेछ यात्रामा जीवनको 
पूर्ण विराम अघि अनेकौं पटक 
अल्प विराम, अर्ध विराम 
बाढी, पहिरो, भूचाल, आँधीहुरी 
र यो भाइरस। 

कोही भने ‘स्वतन्त्रता’ बन्धक बनाइ 
स्वतन्त्रता खोजिरहेछन् 
छुट्याउन कठिन भो-
जीवन प्यारो कि 
स्वतन्त्रता।