उस्तै उस्तै लाग्छन् मलाई
भाषाका भाश्यले भत्काएका भावनाहरु
र सृस्टिका भुचालले भत्काएका
मान्छे सहितका घरहरु
आखिर दुवैसँग पिडा र विनाशको
बलशाली सम्भावना रहेछ।
जस्तै
कम छैनन् वचनवाणहरु
घाउहरु पुरिएलान
डोबहरू ता देखिन्छन् नै
स्मृति ताजा गर्न
के डोबहरू काफी छैनन्?

एउटा बढ्दै गरेको पाइलो रोक्छ
अर्कोले फेरि ठेल्छ
सृस्टि निरन्तर कायम छ
मान्छे लम्किरहेछ सँगै।

तर सृस्टि भुचाल मात्र ल्याउदैन
ऋतुहरु फेरिन्छन्
रात पछि दिन
ग्रिष्म पछि शितल
प्रकोप सँगै आउने निदान
यो प्रकृतिको लालच
सृस्टि लम्ब्याउने तिकडम
मेरो भाषामा पनि
सुटुक्क अनुदित हुन्छ।
साक्षी भावले यसो हेर्छु म
‘निराशा’ शब्दले
संगै बोकेको ‘आशा’ जस्तै
भाषाका जादुमयी
अनेक जालझेल
अगणित मायाप्रेमका गीतहरु
कविताहरु
युद्ध, क्रोध, घृणा र शान्तिका

कोरोना झैं कहरहरुका बीच
मान्छे देख्छ-
कति बिते, कति सकियो
केहि क्षणको रोइकराइ
अनि भाषा र सृस्टिले पस्केको
एक टुक्रा लालच
अब पुग्यो भन्न
खै पायो मान्छेले?

काफि रहेछ
यही एक टुक्रा लालच
जिजीविषाका लागि।

नोभेम्बर १५, २०२० टोरोन्टो