विन्टरको चिसो चुलिईरहेको बेला
एक्कासी आइलागेको

यो पारीलो न्यानो घाममा
काठका बाकल बुनेर बनाइएको
वुडबाइन् बिचको त्यो बाटो भएर
नियालिरहेछु

म संगै हिंड्दो मेरो छाँयालाई।

चुनौति दिंदै उज्यालो सेतो घामलाई
मलाई गिज्ज्याईरहेको यो कालो छाँया
यो बिहान म संगसंगै बगरै बगर
अन्टेरियो लेकको पानी भए सम्म आयो
चीसो पानी खेलायो
अनि प्रकृतिले मलाई मुफ्तमा जुराईदिएको
एक सुन्दर बिहानी
टपक्क टिपेर मनभित्र राख्न दियो
म आनन्दविभोर भएँ।
एकै छिन हराएँ म ।

तर प्रश्नहरु उब्जिए यो मनमा
किन यो कालो छायाँ आफैलाई गिज्ज्याउदै
संगसंगै आइरहन्छ ?
किन उज्यालोमा मात्र देख्छु यसलाई म?
किन धेरैजसो बिर्सन्छु यसलाई म?
किन म यसलाई चिनेर पनि नचिने झैं गर्छु?
यो नित्य लुकामारी खेल्ने कालो छायाँलाई
आज अलि बेसी खोज गर्दैछु म
यो त मेरो जन्मेदेखि नै पिछा गरिरहेको रहेछ
म कहिले देख्दोरहेछु, कहिले नदेख्दो रहेछु
यो निरन्तर खबरदारी गर्दो रहेछ लुकेर

यसो भन्दै-
‘म संगै छु, तर अलग्गै छु
यो संगै भएर नि अलग हुने अवस्था कुनै बेला सिद्धिनेछ
तेतिबेला केवल म हुनेछु – केवल कालो छायाँ’

म बिनाको त्यो कालो छायाँ
अथवा मलाइ कप्लक्क निलेर अरु शिकार ढुकी बस्ने
त्यो कालो छायाँ
धन्न संधै संधै पच्छ्याईरहे पनि
कैलेकाँही मात्र देख्दो रहेछु
धन्न संधै संगै भएर पनि नभए झैं प्रतीत हुँदोरैछ
र म जीवन बिन्दास जिउॅदो रहेछु

एक दुई पटक
त्यै वुडबाइन बिचनिर
आशाका सबै जसो त्यान्द्रा चुडिए झैं लाग्या बेला
रुवा जस्तो हलुका पनि हुने यो मन
हज्जारौं टन भारी बोकेको जहाज झैं गर्हौ प्रतीत हुँदा
रुख मास्तिर पट्टिको आकाश सम्म नि नपुग्ला झैं लाग्ने
त्यो लटाईको धागो कतिन्जेल तानी बस्ने
प्रश्नले झटारो हान्दा
मैले मेरो छायाँ निकै गाढा कालो भएको देखेको छु

मन डरायो पनि
तर छायाँले साथ छोडेन
र आज त्यै कालो छायाँकै सामुन्ने
रमाईरहेछु नडराई
यो विन्टरको सौगातस्वरूप प्राप्त
वुडबाइन बिचको न्यानो सुन्दर बिहानीमा

फेब्रुअरी १९, २०१७ पुर्वान्ह ५:२६