पढ्छु बढ्छु भनिकन यसै फुत्त खुट्टो उचाली।
यूवा  जम्मै भुरुरुरु उडे  हेर लौ देश खाली।। 
हुर्क्या खेल्या जनक जननी साथ सिन्को नभाँची। 
गार्हो पर्दा कसरि सहने धैर्य आदि नसाँची।।

भारी बोकी रहर मनका गुँड छोडी हिंडेका। 
ठिटा ठिटी तरुण वयका देख्दछु एक्लिएका।।
सिधा सोझा कतिपयहरु जो थिए मच्चिएका। 
सिक्दै भोग्दै सकिनसकि ती देख्दछु थच्चिएक।।

हाम्रो आशा अतिशय बढी आज जस्तो सुकै होस्। 
भोली लाई जपतप सबै आज जस्तो दुखै होस्।।
गोता खाँदै मन सगरमा तारा गन्दै बसेको। 
पालो कुर्दै सुख सपनिमा फ्यात्त झन्डै खसेको।।

कस्ले जान्यो सुख बगरिलो माटोमा फुल्नु रैछ। 
उस्ले ठान्यो सुखसयल ता बाटोमा डुल्नु रैछ।।
भन्दा सुन्ने कति जन हुनन् खै कुरा यो बुझेको। 
‘भोगी जान्नू’ नियति हुन गै अप्ठेरो नै सुझेको ।।

राम्रै होला अलि समयमा खेप्न सक्दा पहाड। 
छिट्टै यात्रा शुरु गरि गयौ हिम्मतै चैं नहार।।
ठानें मैले मनबिच सदा ‘सासको’ मोल धेर। 
खै के गर्नू अधिक हुन गो ‘आशको’ मोल हेर।।

-टोरन्टो, २०२३ डिसेम्बर ३०