यौटा मानिस जन्मियो, सानो सुन्दर देशमा।
अथाह कष्ट झेलेर, लाग्यो अस्तित्व रेसमा।।
खेल्दै प्रकृतिका माझ, भारी घाँस र दाउरा।
बाँची संयोगले तै तै, सर्प बिच्छी र फ़्याउरा।।

हुर्क्यो, पढ्यो, बढ्यो, देख्यो अन्धकार वरिपरि।
बहुरंग सबै फिक्का, सुख अन्तै छ झैं गरि ।।
नदेख्या सुख टाढा थ्यो, चरी झैं उड्न पर्दथ्यो।
बा आमा साथ खोज्दैथे, तर छुट्टिनु पर्दथ्यो।।

उड्यो विरक्तिएको ऊ, त्यागी त्याग्न सके जति।
भूपिको वीर नेपाली, भाग्यो भाग्न सके जति।।
एउटा खुट्टा उतै रैछ, अर्को खुट्टा छ है यता।
दुइ खुट्टा दुई डुंगा, गन्तब्य खै कता कता।।

भ्रान्ति बोकेर मन भित्र नया खै के उमारियो ?
लाग्यो कि बुद्धिमा बिर्को, व्यर्थै वर्ष गुजारियो
झर्को जे बाट लागेर, नया संसार आइयो।
जे जे मा लागि वितृष्णा, भागेको त्यै समाइयो।।

भन्नेहरु केहि भन्थे, भईस् पलायनै भनि ।
कोहि भन्थे अहो बल्ल कमाउने भईस् भनि।।
थालियो जिन्दगी ज्युन, नयाँ शिरा सुरु भयो।
मौका मिल्यो जिवन् चिन्ने, भोक निद्रा गुरु भयो।।

यस्तैमा महिनौं बिते, बिते बर्षहरु पनि।
के नया गरियो सोच्दा, नया त छैन क्यै पनि।।
उही न्यास उही ध्यान, उही सोच उही मति ।
उही गाली उही खेद, प्रसंसा उही स्तुति।।

होड उस्तै छ को जित्ने, उस्तै हुँकार याँ पनि।
छलछाम पनि उस्तै, उस्तै छ नतिजा पनि।।
रिति रिवाज उस्तै छ, थप्न सक्तैन क्वै पनि।
खादो माला अबिर उइ छ, छोड्न सक्तैन क्वै पनि।।

कर्म गर्न अह्राउने, सोचाई रैछ चालक।
नसक्दा फेर्न सोचाई, उस्तै रद्दी छ हालत।।
गर्ने पो हो कि संकल्प, नयाँ सोच समाउन।
सिक्ने पो हो कि क्यै खास, सरल्तामा रमाउन।।

मे १२ -१४ /२०२० टोरन्टो